Je bent nog niet vergeten, Tim. Vorige week kwam je nog ter sprake na een meeting in Brussel. Eén van de beste creatieven van het land vermelde je, terloops. “Gents,” zei hij, “Dat was toch met die gast die…”
Ik brak van binnen terwijl ik handjes schudde tot de liftdeuren eindelijk toe gingen. In de auto heb ik gebleit van Brussel tot Aalst. Negen jaar later.
“Tim, de gast die…”
Tim, de gast die plots dood viel. Toen hij pas genezen was verklaard. De gast die een vriend voor het leven werd. In het eerste kwartier dat we mekaar zagen. De gast die met zijn bureautje uit Gent Rayban wereldwijd veroverd had. Gewonnen tegen de mastodont uit Parijs en het beste agency ter wereld uit Antwerpen.
Als ik van iemand kon verliezen, was het van jou, Tim.
Tot op vandaag ben ik nog nooit een creatievere geest tegen het lijf gelopen. Je stond nooit af. Naast je bureau richtte je een fietsenmerk op. Tussendoor bedacht je een kledingmerk voor kinderen (hoe goed was die naam: Motherlover!) en droomde je van een film in LA. Er zaten er een paar boeken in je hoofd die je wellicht ging schrijven. Dat was dan voor of nadat je je gitaar terug had opgepakt.
Hoe graag zou ik nog ‘s met jou the Jiggers sluiten terwijl we jouw net bedachte cocktail proefden. Hoeveel spijt heb ik van die laatste whatsappjes, tot op de dag dat je uit ons leven gerukt werd. Jij, die donderdag stuurde: fancy drinks? Met 7 emojis erachteraan. Ik, die niet kon, want nog aan het bekomen was van de dag ervoor. Jii, die vrijdag hetzelfde bericht met andere emojis stuurde. Ik, die je weer moest teleurstellen: ik las het bericht toen de Eurostar aan de andere van het kanaal boven water kwam.
Het volgende bericht kwam van Leen, de dag erop, op Armistice Day. We hadden vanuit de Shard de Thames in de mist zien verdwijnen toen ik het las. Ik zakte op straat door mijn benen, Tim.
Ik schreef daar en toen mijn eerste Requiem voor jou, Tim. In tekst dan, ik kan maar componeren met woorden. Ik maak me wijs dat je het goed had gevonden, maar te zwaar. Toen we afscheid van je namen, knalden the Pixies door de luidsprekers: “This monkey’s gone to heaven!” Dat was jouw manier om te gaan: met een knal en wat zelfspot.
Maar ik dacht aan die ambulance waarin je aan je eind was gekomen, alleen, het eind van de straat zelfs niet gehaald. En dus werd het een requiem.
Leen, die me na de dienst omarmde, zei dat jij me zo graag had.
Tim, de gast die genereus bleef. Tot voorbij het graf.
Tim, de gast die mijn vriend blijft. Of hij nu nog ademt of niet.
Tim, de gast die zo hard blijft rocken. In die hemel waarin wij beiden zo hard niet geloven.